previous arrow
next arrow
Slider

Jesteś tutaj:

O szkole

PRZEWODNICZĄCa

Agnieszka Stachowska

ZASTĘPCa

Ewa Marcinietz

skarbnik

Anna Cieślińska

sekretarz

Ewa Kubiak

członkowie

Ewa Kowalewska

Sylwia Jakubowska

Kliknij ten przycisk, by zmienić ten tekst. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Rada Rodziców przy Zespole Szkół Nr 1 im. St. Staszica w Kutnie

ul. Oporowska 7
99-300 Kutno

NIP: 775-198-39-17

Numer konta:   88 1020 3440 0000 7302 0013 4197

P.O.  DYREKTORA SZKOŁY

mgr Agnieszka Wajgner-Matusiak

WICEDYREKTORZY

mgr Agnieszka Jóźwiak

JĘZYK POLSKI

mgr Anna Chmielecka

mgr Anna Kozień

mgr Agata Sikorska

mgr Katarzyna Śnieg

mgr Anna Urbańska

JĘZYK ANGIELSKI

mgr Sylwia Czaplińska

dr Katarzyna Fronczak

mgr Piotr Kalkstein

mgr Agnieszka Bartczak Królikowska

mgr Agnieszka Rybczyńska

Agnieszka Sztarbała

mgr Anna Tomczak

JĘZYK niemiecki

mgr Elżbieta Byczkowska

mgr Aleksandra Koszalska

JĘZYK FRANCUSKI

mgr Joanna Wilińska

JĘZYK HISZPAŃSKI

mgr Agnieszka Bartczak-Królikowska

JĘZYK ROSYJSKI

mgr Ewa Pawłowska

MATEMATYKA

mgr Anna Garstka

mgr Renata Graska

mgr Aleksandra Kałużna

mgr Agata Kwiatkowska

mgr Grażyna Matusiak

mgr Joanna Wasilewska

mgr Elżbieta Wietrzyk

HISTORIA, WIEDZA O SPOŁECZEŃSTWIE

mgr Paweł Babecki

mgr Maciej Pawłowski

mgr Zbigniew Welke

WIEDZA O KULTURZE

mgr Joanna Wilińska

GEOGRAFIA

mgr Małgorzata Walerczak

BIOLOGIA

mgr Ewelina Czerwińska

mgr Agnieszka Jóźwiak

CHEMIA

dr Małgorzata Żurada

FIZYKA

mgr Rafał Krajewski

mgr Małgorzata Rojewska

INFORMATYKA / PRZEDMIOTY INFORMATYCZNE

inż. Marcin Durka

mgr Adam Flisiuk

inż. Paweł Kędra

mgr Robert Matczak

mgr Marcin Miedziński

mgr Paweł Peda

mgr Agnieszka Rosiak

mgr Magdalena Skwarna

mgr Agnieszka Wajgner Matusiak

mgr Grzegorz Zakrzewski

WYCHOWANIE FIZYCZNE

mgr Aleksandra Dąbrowska

mgr Mariusz Łubiński

mgr Dariusz Mieszkowski

mgr Sławomir Podemski

mgr Mariola Stasiak

PLASTYKA

mgr Aleksandra Kałużna

 PRZEDSIĘBIORCZOŚĆ

mgr Malwina Mikołajczyk

EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA

mgr Rafał Krajewski

mgr Mariola Stasiak

RELIGIA

ks. Sylwester Łajszczak

mgr Dorota Potakiewicz

mgr Andrzej Żurawicz

PRZEDMIOTY ZAWODOWE

mgr inż. Zbigniew Borowiecki

mgr inż. Jerzy Król

mgr inż. Łukasz Madalski

mgr inż. Andrzej Pudłowski

mgr inż. Barbara Szafran

mgr inż. Krystyna Wąs

BIBLIOTEKA

mgr Monika Borkowska

mgr Dorota Krajewska

 PSYCHOLOG

mgr Iwona Szczepańska

PEDAGOG

mgr Joanna Wilińska

WARSZTATY SZKOLNE

inż. Jerzy Szwarc - kierownik

Marek Andrzejczak

Sławomir Janikowski

mgr Grażyna Matusiak

inż. Piotr Miszczak

inż. Leszek Sochacki

mgr Dariusz Szczęsny

inż. Ireneusz Świątczak

PRACOWNICY ADMINISTRACJI  SZKOLNEJ

Sekretariat

Dorota Czajka

Aneta Jabłońska

Księgowość

Ewa Podlasin - gł. księgowa

Dorota Cichacz - ref. ds. finansowych

Kierownik gospodarczy

Marek Przybysz

Kadry

Maria Florczak

Katarzyna Śnieć

SPECJALISTA DO SPRAW BHP

Krystyna Wąs

Inspektor Ochrony Danych

Paweł Łuczak

Rok szkolny 2015/2016

PRZEWODNICZĄCy

Piotr Sujecki

ZASTĘPCA

Jakub Kaźmierski

Członkowie

Aleksandra Maćkowiak

Natalia Workowska

Kliknij ten przycisk, by zmienić ten tekst. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.

Więcej o Akademia CISCO
CISCOInformacje o firmie Cisco w Polsce Polski oddział Cisco został założony w Warszawie w 1995 roku. Od tego czasu Cisco aktywnie wspiera budowę w Polsce gospodarki opartej na wiedzy. W tym czasie powstała też sieć partnerów do której należy ponad 1000 przedsiębiorstw w całym kraju. W maju 2012 r. otwarto Cisco Global Support Center w Krakowie. Największą inicjatywą Cisco w dziedzinie społecznej odpowiedzialności biznesu jest Cisco Networking Academy – program edukacyjny działający w Polsce od 2000 r. W całym kraju funkcjonuje dziś ponad 420 współpracujących z programem szkół i uczelni, w których uczy się ponad 20 tys. studentów. Od uruchomienia programu w oferowanych przez Cisco Networking Academy kursach z różnych obszarów IT wzięło udział ponad 80 tys. uczniów i studentów. W Zespole Szkół Nr 1 im. St. Staszica w Kutnie działa Akademia Cisco, szefem tej Akademii jest mgr Agnieszka Wajgner-Matusiak. W szkole, organizowane są kursy Cisco, dostępne na platformie edukacyjnej pod adresem www.netacad.com.  Informacje o firmie Cisco Cisco jest światowym liderem w dziedzinie technologii sieciowych przeznaczonych do obsługi Internetu. Sieci są fundamentem komunikacji przedsiębiorstw, szkół, administracji publicznej i osób prywatnych, a fundamentem Internetu i innych sieci opartych na protokole internetowym (IP) są rozwiązania firmy Cisco. Sprzęt, oprogramowanie i usługi firmy Cisco są wykorzystywane do budowy rozwiązań internetowych, które umożliwiają zarówno użytkownikom indywidualnym, firmom, jak i całym państwom podniesienie efektywności, zwiększenie poziomu zadowolenia klientów oraz poprawę konkurencyjności. Nazwa Cisco stała się synonimem Internetu oraz wzrostu produktywności możliwego dzięki rozwiązaniom wykorzystującym Internet. Wizją firmy Cisco jest zmiana sposobu w jaki ludzie współpracują, żyją, bawią się oraz uczą. Firma Cisco została założona w 1984 roku przez niewielką grupę informatyków z Uniwersytetu Stanford. Od powstania firmy jej inżynierowie byli liderami w obszarze rozwoju technologii sieciowych opartych na protokole IP. Dziś przedsiębiorstwo zatrudnia ponad 72 tys. pracowników na całym świecie i kontynuuje swoją tradycję innowacyjności opracowując najlepsze w branży produkty i rozwiązania w podstawowych obszarach technologicznych, takich jak routery i przełączniki, a także w dziedzinie bezpieczeństwa, technologii bezprzewodowej, wideo, rozwiązań do współpracy, centrów przetwarzania danych, wirtualizacji i przetwarzania w chmurze. Innowacje stanowią dla Cisco kluczowy czynnik wzrostu produktywności. Do budowy innowacyjnych rozwiązań firma wykorzystuje zarówno własny potencjał, jak i przejęcia innych firm technologicznych. Dzięki licznym wykwalifikowanym specjalistom z całego świata większość produktów Cisco powstaje wewnątrz firmy. Przedsiębiorstwo przeznacza niemal 6 mld dolarów rocznie na działania badawczo-rozwojowe, dzięki czemu ponad 20 tys. zatrudnionych w firmie inżynierów nie tylko opracowuje nowe produkty, ale także rozwija całkowicie nowe technologie.  

Za zgodą Kuratorium Łódzkiego Okręgu Szkolnego we wrześniu 1946 roku uruchomiono w Kutnie Publiczną Średnią Szkołę Zawodową, której siedzibą była Szkoła Podstawowa Nr 1. Szkoła przygotowywała chłopców w cyklu trzyletnim do pracy w zawodach: metalowiec, ślusarz, cieśla, murarz itp. Zajęcia lekcyjne odbywały się trzy razy w tygodniu w godzinach 1400 – 1900. Wybór zawodu był uzależniony możliwością przyjęcia “w termin” do rzemieślnika bądź zapotrzebowaniem zakładów pracy. W czasie pięcioletniej działalności Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej 107 uczniów ukończyło tę szkołę i rozpoczęło pracę jako wykwalifikowani pracownicy, zasilając potrzeby miejscowego przemysłu, rzemiosła.

Zgodnie z Uchwałą Prezydenta Rządu z dnia 23 marca 1951 roku we wrześniu tego roku powołano do życia Zasadniczą Szkołę Metalową, której pierwotną siedzibą był budynek przy ul. Lelewela 7, a od 1954 roku została ona przemieszczona do budynku byłego Państwowego Gimnazjum Mechanicznego późniejszego Technikum Odlewniczego w Kutnie na Azorach. Zasadnicza Szkoła Metalowa kształciła w zawodach: ślusarz, tokarz i kowal. Nauka trwała dwa lata. Od 1951 roku do 1954 dyrektorem była Stanisława Świątek. Zajęcia lekcyjne odbywały się na dwie zmiany. Wielkim udogodnieniem dla uczniów było bliskie sąsiedztwo budynku szkolnego z warsztatami.

W 1956 roku dwuletnia Zasadnicza Szkoła Metalowa przekształcona została w trzyletnią Zasadniczą Szkołę Zawodową. Szkoła posiadała wówczas dwanaście działów o specjalnościach: ślusarz, tokarz, kowal, monter instalacji sanitarnych i formierz-odlewnik. Zajęcia odbywały się od 700 do 1800. Trudności lokacyjne stały się bardzo uciążliwe, wtedy zrodził się pomysł, aby pracownie rysunku technicznego urządzić w wagonie kolejowym, który w owym czasie był symbolem szkoły. Poważne miejsce w pracy szkoły zajmowały warsztaty szkolne. Zorganizowane zostały oddziały szkoleniowo-produkcyjne: tokarz maszyn specjalnych, szlifierek, obróbki plastycznej i odlewnia żeliwa szarego.

Ustawa Sejmowa z dnia 15 lipca 1961 roku o rozwoju systemu oświaty i wychowania dała szansę rozwoju szkolnictwa zawodowego. Decyzja Ministra Oświaty i Wychowania w 1961 roku powołała do życia pięcioletnie Technikum Mechaniczne w Kutnie na Azorach. Technikum Mechaniczne rozpoczęło naukę w specjalnościach: obróbka skrawaniem i budowa maszyn. Dokonano naboru 84 uczniów do klas Technikum. W roku szkolnym 1961/62 w ciasnym budynku szkolnym uczyło się 459 uczniów. Pierwsza matura odbyła się 6 maja 1966 roku. Pierwsza uroczystość wręczania świadectw dojrzałości odbyła się 6 czerwca tegoż roku. Na tę uroczystość Komitet Rodzicielski ufundował sztandar szkoły. Technikum rozwijało się, w stare mury wtargnęła zdolna i pełna radości młodzież. Pojawiły się talenty sportowe i pierwsze poważne sukcesy.

Budynek starej szkoły stał się bardzo ciasny. Dyrektor uczynił silne starania o zezwolenie na budowę nowego budynku szkolnego. Wiosną 1965 roku rozpoczęto pierwsze prace przy budowie kompleksu budynków szkolnych przy ulicy Oporowskiej 7. Po trzech latach budowy we wrześniu 1968 roku przekazano do użytku nową szkołę. Nowy budynek szkolny dysponował 18 gabinetami przedmiotowymi, salą gimnastyczną i świetlicą. 23 stycznia 1971 roku oddano nowy budynek warsztatów szkolnych, który dysponował przestrzennymi i estetycznymi halami. We wrześniu 1970 roku powstało trzyletnie Technikum Mechaniczne na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej o specjalności obróbka skrawaniem. W tym samym czasie otwarto również czteroletnie Liceum Zawodowe. W ten sposób powstał Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w Kutnie.

Bardzo ważną rolę w edukacji zawodowej młodzieży spełniają warsztaty szkolne. Tam uczniowie przechodzą praktyczną naukę zawodu, zaczynając od pilnika i suwmiarki, kończąc na skomplikowanych maszynach. W 1954 roku warsztaty na Azorach posiadały trzy działy: I dział produkcyjny, II dział administracyjny i finansowy i dział techniczny. Podstawę szkolenia praktycznego stanowiła produkcja obrabiarek. W styczniu 1971 roku został oddany do użytku nowy budynek warsztatów szkolnych przy ulicy Oporowskiej dysponujący przestrzennymi halami na 320 stanowisk.

Dominującą dziedziną zainteresowań w “Mechaniku” była i jest technika. Tradycją jest udział w Olimpiadzie Wiedzy Technicznej. W 1984 roku trzej uczniowie zostali finalistami szczebla ogólnopolskiego.

Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w Kutnie stanowiły kiedyś trzy typy szkół: Zasadnicza Szkoła Zawodowa, Technikum Mechaniczne pięcioletnie i Technikum Mechaniczne trzyletnie na podbudowie Szkoły Zasadniczej. Szkoła w zasadzie prowadziła kierunki o specjalizacji: mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych, tokarz, szlifierz, frezer, ślusarz, mechanik pojazdów samochodowych, sterowniczy procesów chemicznych. Technikum pięcioletnie specjalizowało się w kierunkach: obróbka skrawaniem, budowa maszyn, aparatura kontrolno-pomiarowa, mechaniczna automatyka przemysłowa i elektronika ogólna. Technikum trzyletnie kształciło młodzież w specjalnościach: obróbka skrawaniem, oraz naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych.

W roku szkolnym 1989/90 szkoła ma już nowego patrona. Jest nim Stanisław Staszic. Od tego roku obchodzone jest Święto Szkoły. W czasie obchodów III Święta Szkoły, w kwietniu 1992 roku nastąpiło przekazanie nowego sztandaru szkoły.

W tym samym roku, już w Zespole Szkół Nr 1 im. St. Staszica powstał nowy typ szkoły – Liceum Ogólnokształcące, zaś w roku 1995 Liceum Techniczne.

Obecnie szkoła liczy 25 oddziałów, z czego 9 oddziałów stanowi Liceum Ogólnokształcące, 13 oddziałów Technikum, 3 oddziały Szkoła Branżowa I-go stopnia.

Z powyższych danych wynika więc jednoznacznie, że dawny “Mechanik” zmienił diametralnie swoje oblicze – począwszy od nazwy i patrona, a skończywszy na strukturze kształcenia.

Szkoła dysponuje bardzo dobrze wyposażonymi pracowniami przedmiotowymi, specjalistycznymi i laboratoriami językowymi, które systematycznie uzupełniane są w najnowsze pomoce dydaktyczne, środki audiowizualne. W ostatnim czasie w pełni zorganizowana została pracownia mikroprocesora oparta na najnowszych, wysokiej klasy urządzeniach, pracownia przedsiębiorczości, elektrotechniki i automatyki, a pracownie elektroniczne i samochodowe zostały doposażone w najnowocześniejsze urządzenia kontrolno-pomiarowe. Trzy pracownie komputerowe w lokalnej sieci, posiadają dostęp do internetu.

Biblioteka szkolna i czytelnia pracują z wykorzystaniem programu komputerowego MOL, dają możliwość korzystania wszystkim uczniom z bogatego księgozbioru i nagrań wideo. Zorganizowane w czytelni komputerowe stanowiska multimedialne wyposażone są w urządzenia do prezentacji wizualnej (rzutnik, panel projekcyjny) posiadają dostęp do internetu. Pozwala to na korzystanie z pakietów multimedialnych, takich jak: encyklopedie, słowniki, poradniki. Biblioteka szkolna stanowi dziś pracownię interdyscyplinarną, daje możliwość zdobycia informacji z różnych źródeł. Od niedawna pracuje również nowoczesne komputerowe CENTRUM INFORMACJI wyposażone w cztery stanowiska multimedialne i urządzenia wielofunkcyjne do przetwarzania informacji.

W warsztatach szkolnych realizowane są zajęcia praktyczne dla wszystkich zawodów i specjalności. Dział elektroniczny i samochodowy wyposażony jest w nowoczesne maszyny i urządzenia, i sukcesywnie uzupełniany jest sprzęt w pomiarowy i diagnostyczny.

Szkoła stwarza warunki do rozwijania zainteresowań (kółka przedmiotowe, fotograficzne, informatyczne) oraz podnoszenia umiejętności sportowych (zajęcia rekreacyjno-sportowe).

Dyrektorzy w dziejach szkoły:

  • Wacław Seroka od 1946 do 1951 dyrektor Publicznej Średniej Szkoły Zawodowej
  • mgr Stanisława Świątek 1951-1954 dyrektor Zasadniczej Szkoły Metalowej
  • Józef Szymański:
    •      1954-1956 : dyrektor Zasadniczej Szkoły Metalowej
    •      1956-1976: dyrektor Zasadniczej Szkoły Zawodowej
    •      1961-1976: dyrektor Technikum Mechanicznego
    •      1971-1976: dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1
  • mgr Jerzy Kierzkowski -1976-1982: dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1
  • mgr Andrzej Matczak – 1982-2012: dyrektor Zespołu Szkół Nr 1
  • dr Janusz Pawlak –  2012-2018: dyrektor Zespołu Szkół Nr 1
  • mgr inż Andrzej Pudłowski – 2018-2019: dyrektor Zespołu Szkół Nr 1 

Zastępcy dyrektora:

  • Izabela Falborska-Jedyk: 1954-1979
  • inż. Władysław Wawrzyńczyk: 1971
  • inż. Kazimierz Urbański: 1971-1974
  • inż. Eugeniusz Tworus: 1975 – 1991
  • Józef Szymański: 1976-1984
  • mgr Aleksandra Kuźmińska: 1982 – 1991
  • mgr Tadeusz Gawryszczak: 1983 – 1999
  • mgr inż. Elżbieta Maźniak: 1991 – 2009
  • mgr Maria Wolska: 1991- 2012
  • mgr Anna Pietrzak: 1999 – 2013
  • mgr inż. Andrzej Pudłowski: 2009 – 2017
  • dr Małgorzata Żurada: 2012 – 2018
  • mgr Paweł Peda: 2017 – 2018
  • mgr Agnieszka Jóźwiak od 2018
  • mgr Agnieszka Wajgner Matusiak od 2018
Więcej o Nasz Patron

 

 

 

 

„…żył nie dla siebie…”

A gdy kocham Polskę, gdy zapomnieć nie mogę, że rodziłem się Polakiem, jakby ten kraj uratować myślę ustawicznie. Są nieskończone sposoby. Odłóżmy tylko upór, chwyćmy się rozumu.

Stanisław Staszic

 

Tytan pracy i wielki patriota – tak najkrócej należałoby określić osobowość Stanisława Staszica, którego poglądy i działalność wywarły ogromny wpływ na życie polityczne, społeczne i gospodarcze u schyłku XVIII stulecia  i pierwszych dziesięcioleci XIX wieku.
Jego nazwisko nierozerwalnie związane jest z próbami zreformowania Rzeczypospolitej u kresu jej istnienia.

Był zwolennikiem postępu, rzecznikiem interesów mieszczaństwa, walczył o polepszenie doli chłopów, propagował likwidację przeżytków szlachecko-feudalnej Rzeczypospolitej. Dostrzegał pilną potrzebę wprowadzenia powszechnej oświaty, która miała pomóc w kształtowaniu nowoczesnego, racjonalnie myślącego i patriotycznego narodu polskiego.
Jego poglądy, wyrażone w licznych dziełach, stały się przedmiotem wielu analiz, znalazły też trwałe miejsce w rozwoju polskiej myśli społecznej i filozoficznej.
Pracę uważał za źródło wszelkiego dobrobytu i swoim całym życiem potwierdził wierność tej idei. Nie był gabinetowym myślicielem i twórcą, lecz człowiekiem znającym dokładnie rzeczywistość, w całej jej złożoności. To wynik pasji, poznawania
i wielu podróży, ale i tego nadzwyczajnego daru obserwowania, jaki posiadają tylko nieliczni. To również rzadka umiejętność rozumowania, dochodzenia do wielkich syntez i teorii. Przenikliwość jego sądów zadziwia do dziś.
Był jednak Stanisław Staszic przede wszystkim człowiekiem czynu, starającym się nadać swym postulatom i zamierzeniom konkretny sens w każdym działaniu jakiego się podejmował. Rozległość zainteresowań i liczba piastowanych stanowisk zdumiewały współczesnych. Właśnie Staszic poważnie umocnił podstawy rozwoju polskiego przemysłu, szkolnictwa, geologii. Liczne ślady jego działalności nietrudno znaleźć również współcześnie i dlatego też pamięć o Staszicu przetrwała pokolenia.

Urodził się w 6 listopada 1755 r. w Pile. Był najmłodszym synem Wawrzyńca Staszica, młynarza oraz burmistrza Piły, i Katarzyny Mędlickiej, która postanowiła, że jej syn zostanie duchownym. Po ukończeniu szkoły średniej w Poznaniu Staszic przyjął niższe święcenia kapłańskie dnia 2 stycznia 1774, a następnie przez dwa lata studiował teologię. W lipcu 1778 otrzymał święcenia kapłańskie i mianowano go kanclerzem kolegiaty w Szamotułach.
Rok później wydał swoje pierwsze dzieła, tłumaczenie na język polski poematów Ludwika Racine’a Religia oraz Woltera O zapadnieniu Lisbony.
Dzięki spadkowi po ojcu Staszic mógł kontynuować naukę za granicą. Studiował na uniwersytetach w Lipsku i Getyndze, a następnie przez dwa lata kształcił się na kierunku nauk przyrodniczych w paryskim College Royal, pobierając nauki u Brissona i Daubentona. Wpływ tego drugiego, połączony z fascynacją Buffonem, wzbudził u Staszica ogromne zainteresowanie naukami o Ziemi. W 1786 Staszic opublikował polskie tłumaczenie Epok natury Buffona, opatrzone własnymi uwagami. W Paryżu umocniły się również filozoficzne poglądy Staszica.
Staszic powrócił do Polski w 1781, podróżując przez Alpy i Apeniny Północne. W tym samym roku przyjął posadę wychowawcy dwóch synów byłego kanclerza, hrabiego Andrzeja Zamoyskiego. Przez kolejne dwanaście lat wysokie honoraria oraz zdolność do interesów pozwoliły Staszicowi zgromadzić pokaźną fortunę, z której korzystał później w swojej działalności filantropijnej i naukowej. W 1782 uzyskał tytuł doktora prawa kanonicznego i cywilnego na Akademii Zamoyskiej.
W 1787 r. wydał książkę pt. Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego, a w 1890 Przestrogi dla Polski. W tym samym roku wyruszył w podróż do Włoch, podczas której powstał Dziennik podróży.
Pod koniec 1794, po upadku powstania kościuszkowskiego, Staszic udał się wraz z synami Zamoyskiego do Wiednia, gdzie pozostał do czasu ukończenia edukacji przez swoich podopiecznych. Do Polski wrócił w 1797 i rozpoczął badania geologiczne, w tym celu podróżując na Śląsk oraz do Saksonii na początku 1804. Latem 1805 zorganizował ekspedycję badawczą w Tatry i dnia 21 sierpnia jako pierwszy człowiek zdobył Łomnicę, drugi co do wielkości szczyt tego łańcucha górskiego. Staszic był współzałożycielem i organizatorem Towarzystwa Przyjaciół Nauk, utworzonego w 1800 w Warszawie, na którego czele stanął w 1808. W 1801 kupił budynek, w którym mieściła się pierwsza siedziba Towarzystwa,
a w latach 1820 – 1823 zlecił i zapewnił większość środków na budowę Pałacu Staszica oraz stojący przed pałacem pomnik Kopernika, dłuta Bertela Thorvaldsena, a także ks. Józefa Poniatowskiego. Przeznaczył środki finansowe na rzecz kilku warszawskich szpitali, na wydział lekarski Uniwersytetu Warszawskiego i Instytut Głuchoniemych oraz na budowę dla ubogich Domu Przytułku i Pracy przy ulicy Wolskiej.
W 1807, po utworzeniu Księstwa Warszawskiego, Staszic opublikował O statystyce Polski krótki rzut wiadomości, dzieło, w którym przedstawił podstawowe dane geograficzne, demograficzne i gospodarcze potrzeby nowej administracji. Koncentrując swoje wysiłki na organizacji instytucji oświatowych oraz rozwoju przemysłu wydobywczego, od 1807 Staszic uczestniczył w pracach Izby Edukacyjnej, w 1808 obejmuje stanowisko członka Komisji Najwyższej Egzaminacyjnej oraz przewodniczącego rady Szkoły Prawa i Administracji.
Od 1809 nadzorował tworzenie Szkoły Lekarskiej, a w 1813, w schyłkowym okresie Księstwa Warszawskiego, założył katedrę geologii i mineralogii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
Po utworzeniu Królestwa Polskiego, na kongresie wiedeńskim w 1815, Staszica mianowano członkiem Rady Stanu oraz Wydziału Oświecenia Narodowego; następnie zaś, w 1816, dyrektorem Wydziału Przemysłu i Kunsztów. Ponadto został wybrany przewodniczącym Rady Ogólnej nowo powstałego Uniwersytetu Warszawskiego.
Będąc urzędnikiem wysokiego szczebla w ministerstwie spraw wewnętrznych, Staszic zainicjował systematyczny rozwój przemysłu górniczego i hutniczego, jak również badań naukowych z tym związanych. Rozbudował okręg przemysłowy w Górach Świętokrzyskich, powstały w okresie Księstwa Warszawskiego, a także zaplanował i nadzorował budowę sieci kopalń, hut i fabryk, dostarczając im najnowocześniejsze wyposażenie techniczne oraz zapewniając zadowalające warunki pracy i życia, a także opiekę medyczną dla górników.
Na centrum sieci przemysłowej wybrał miasto Kielce, gdzie w 1816 utworzył Dyrekcję Górniczą w Polsce, obsadzając obie instytucje polskimi ekspertami oraz specjalistami z Saksonii.
Badania Staszica nad strukturą formacji geologicznych związane były z jego działalnością administracyjną. Od 1805 publikował wyniki swoich badań w „Rocznikach Towarzystwa Przyjaciół Nauk”; w 1815 ukazał się zbiór w pracy zatytułowanej O ziemiorództwie Karpatów i innych gór i równin Polski. Pracy tej, stanowiącej pierwszą geologiczną syntezę Polski sporządzoną przez polskiego autora, towarzyszył atlas z czterema mapami oraz licznie ilustrowane plansze; dzięki niej Staszic uzyskał przydomek „ojca polskiej geologii”.
Wkład Staszica w badania naukowe i reformy społeczne upamiętniony został w nazwach wielu szkół, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, a także kilkunastu skamieniałości zwierzęcych i roślinnych. Za swe dokonania otrzymał order św. Stanisława I klasy i order Orła Białego.
Zmarł 20 stycznia 1826 r., a 24 stycznia odbył się jego pogrzeb będący wielką manifestacją. Jego grób znajduje się przy dawnym kościele klasztornym Ojców Kamedułów na Bielanach.

Źródła: Bury B., Być narodowi użytecznym, Stąporków 2008.
Czarniecki St., Pokłosie Staszicowskie, Piła 2009.
Wysokiński J., Szlakiem Stanisława Staszica, Warszawa 1988.

oprac. M. Borkowska

Do góry

Facebook
YouTube
Instagram